Na spopularyzowanie myśli o śmierci w kulturze XV stulecia wpłynęła głównie wiara. Mając na myśli wiarę, mówię o kaznodziejstwie i drzeworycie. Dzięki temu myśl o śmierci była prosta i bezpośrednia.
Fragment, który mówi o czynnikach popularyzujących myśl o śmierci w XV wieku to: „Oczywiście, wiara również i dawniej z całą powagą akcentowała nieustanną myśl o śmierci, jednakże pobożne traktaty z wczesnego średniowiecza docierały jedynie do tych, którzy i tak już wzięli rozbrat ze światem. Dopiero wówczas, gdy wraz z powstaniem zakonów żebraczych rozwinęło się kaznodziejstwo ludowe, napominanie urosło w olbrzymi chór gróźb, który przenikał świat z gwałtownością właściwą tematowi fugi. Pod koniec średniowiecza przyłącza się nowy typ przedstawicielstwa obrazowego, a mianowicie drzeworyt. Drzeworyt otworzył sobie drogę do wszystkich warstw”.