Różnica we właściwościach redukujących sacharozy i maltozy (i laktozy) wynika z różnic w budowie cząsteczek disacharydów. W cząsteczce maltozy (i laktozy) grupa hydroksylowa -OH znajdująca się na anomerycznym atomie węgla jednej z reszt glukozy nie jest zaangażowana w wiązanie glikozydowe. Dlatego w roztworze wodnym pierścień glukopiranozydu może się otwierać z utworzeniem grupy aldehydowej –CHO.
W cząsteczce sacharozy obie grupy hydroksylowe –OH są zaangażowane w wiązanie glikozydowe są związane z anomerycznymi atomami węgla, odpowiednio glukozy i fruktozy. Żaden z pierścieni nie może się otworzyć z utworzeniem grupy aldehydowej, dlatego sacharoza nie jest cukrem redukującym.
Sacharoza jest cukrem nieredukującym, maltoza (i laktoza) to cukier redukujący. Można to udowodnić, wykonując, np. próbę Trommera, która wykazuje, że maltoza (i laktoza) mają właściwości redukujące. W wyniku reakcji powstaje ceglastoczerwony osad tlenku miedzi(l) – Cu2O. Natomiast sacharoza nie wykazuje właściwości redukujących. W wyniku reakcji powstaje czarny osad — jest to wynik reakcji rozkładu termicznego — CuO.