W XVI i XVII wieku szlachta powiększała folwarki, ponieważ można było się na tym wzbogacić. Liczba ludzi na zachodzie Europy rosła w szybkim tempie, toteż brakowało tam żywności. Polska eksportowała między innymi zboże, a dzięki większym folwarkom magnaci mieli większy zysk.
Folwark to inaczej gospodarstwo, w którym szlachta uprawiała rośliny i hodowała zwierzęta. W rzeczywistości całą pracę wykonywali chłopi, którzy dzierżawili te ziemie (dzierżawić – mieć pozwolenie na uprawianie ziemi i życie z jej płodów rolnych, ale nieposiadanie jej na własność). Najbogatsi szlachcice – magnaci posiadali olbrzymie tereny, obejmujące swoim zasięgiem kilkadziesiąt, a nawet kilkaset wsi.