Część szlachty przeszła na kalwinizm, ponieważ w przeciwieństwie do pozostałych odłamów miał bardzo liberalny charakter, nie potępiał bogacenia się, a w niektórych przypadkach usprawiedliwiał nawet nieposłuszeństwo wobec władcy. Młodzi ludzie ze szlacheckich rodzin nierzadko posyłani byli do luterańskich szkół, gdzie po jakimś czasie przyjmowali naukę Marcina Lutra.
Później niektórzy przedstawiciele szlachty decydowali się powrócić do wiary katolickiej. Niemałą rolę odegrali w tym jezuici, którzy tworzyli darmowe szkoły, organizowali katechezy i pokazali katolicyzm jako religię atrakcyjną i piękną w swojej sztuce.
Ciekawostką może być fakt, że w luteranizmie każdy wierzący jest kapłanem – mówi o tym zasada powszechnego kapłaństwa wszystkich wierzących. W luteranizmie duchownych nie obowiązuje także celibat (rezygnacja z ożenku i posiadania dzieci) – jego brak uzasadnia Biblia w Liście do Tymoteusza.