Scena pojedynku Syfona z Miętusem jest groteskową parodią poważnego pojedynku. Bohaterowie nie walczą bronią, lecz minami, czyli wyrazami twarzy i gestami. Ich starcie pokazuje konflikt dwóch różnych postaw wobec świata. Syfon broni niewinności, idealizmu, czystości, szkolnej poprawności i wiary w ustalone wartości. Reprezentuje ucznia grzecznego, ułożonego, podporządkowanego autorytetom. Chce zachować powagę, moralność i „czystą” formę. Miętus przeciwstawia mu bunt, brutalność, naturalność i niedojrzałą przekorę. Chce zniszczyć sztuczną pozę Syfona i sprowadzić go do poziomu cielesności, śmieszności oraz prymitywnego odruchu. Miętus nie wierzy w oficjalne wartości, tylko je ośmiesza. Opozycję twarzy i miny można rozumieć jako przeciwstawienie autentyczności i sztuczności. Twarz oznacza prawdziwe „ja” człowieka, jego naturalny wyraz i godność. Mina oznacza narzuconą pozę, grymas, maskę społeczną. W pojedynku bohaterowie próbują narzucić sobie nawzajem określoną „gębę”, czyli sposób bycia widziany przez innych. Scena pokazuje, że człowiek w świecie Gombrowicza nie ma pełnej kontroli nad własną twarzą, bo inni mogą zamienić ją w minę
1. Zauważ, że pojedynek Syfona z Miętusem jest groteskowy, ponieważ zamiast tradycyjnej walki pojawia się starcie na miny.
2. Dostrzeż, że Syfon broni czystości, idealizmu, poprawności i wiary w szkolno-moralny porządek.
3. Zwróć uwagę, że Miętus przeciwstawia mu bunt, drwinę, cielesność i ośmieszanie oficjalnych wartości.
4. Wyjaśnij, że twarz oznacza autentyczność, a mina sztuczną pozę lub „gębę”, którą człowiekowi narzucają inni.