Dziwaczny i niejednorodny język w Szewcach służy przede wszystkim budowaniu groteski. Witkacy miesza styl naukowy, filozoficzny, potoczny, gwarowy, poetycki i wulgarny, aby pokazać świat zdeformowany, niespójny i absurdalny. Bohaterowie mówią o sprawach poważnych, takich jak rewolucja, praca, społeczeństwo, metafizyka czy kryzys kultury, ale robią to językiem przesadnym, chaotycznym i często komicznym. Taki język ośmiesza wielkie idee i ideologie. Pokazuje, że hasła polityczne, naukowe i filozoficzne mogą stać się pustymi formułami, jeśli są powtarzane mechanicznie i bez głębszego sensu. Dzięki temu dramat Witkacego nie brzmi realistycznie, lecz przypomina groteskową wizję świata, w którym wszystko się miesza: praca z filozofią, codzienność z katastrofą, śmiech z lękiem. Niejednorodny język oddaje także rozpad porządku społecznego. Bohaterowie nie potrafią mówić spokojnie ani logicznie, bo żyją w rzeczywistości pełnej napięć, przemocy, rewolucji i sprzecznych idei. Ich mowa pokazuje chaos epoki oraz niepewność człowieka wobec przemian społecznych i politycznych.
1. Zauważ, że język bohaterów nie jest realistyczny, lecz celowo przerysowany i chaotyczny.
2. Dostrzeż, że mieszanie różnych stylów tworzy efekt groteski, czyli połączenia śmieszności, dziwności i niepokoju.
3. Zwróć uwagę, że Witkacy ośmiesza w ten sposób ideologie, uczone pojęcia i wielkie hasła społeczne.
4. Podkreśl, że dziwaczna mowa bohaterów pokazuje świat w stanie rozpadu, bez jasnego porządku i stabilnych wartości.
5. Wyjaśnij, że taki język wzmacnia katastroficzną wymowę dramatu, bo ukazuje rzeczywistość jako absurdalną, zdeformowaną i niebezpieczną.