Styl poszczególnych postaci ma cechy indywidualne, chociaż wszyscy bohaterowie posługują się językiem groteskowym, przesadnym i niejednorodnym. Sajetan mówi najwięcej i najbardziej chaotycznie. Jego wypowiedzi są długie, gwałtowne, pełne wykrzyknień, powtórzeń i emocji, np. „Hej! Hej!”. Łączy język potoczny i robotniczy z trudnymi pojęciami filozoficznymi oraz politycznymi. Mówi o pracy, rewolucji, ludzkości, inteligencji, kapitalizmie i społeczeństwie. Jego styl jest patetyczny, nerwowy i pełen przesady. I Czeladnik wypowiada się krótko i konkretnie. Często reaguje na słowa Sajetana prostymi pytaniami albo uwagami, np. „Czemu nie umiecie?” czy „Czy wy byście mieli odwagę zabić ją?”. Jego język jest bardziej zwyczajny i mniej filozoficzny. II Czeladnik mówi bardziej potocznie, czasem ironicznie i emocjonalnie. Denerwuje go powtarzane przez Sajetana „hej”, ale później sam częściowo przejmuje sposób mówienia majstra. Jego wypowiedzi są prostsze niż wypowiedzi Sajetana, ale również zawierają elementy groteskowe i przesadne. Można więc powiedzieć, że każda postać ma indywidualny styl, ale wszystkie głosy są celowo przerysowane. Dzięki temu Witkacy pokazuje świat zdeformowany, absurdalny i chaotyczny.
1. Zauważ, że bohaterowie nie mówią naturalnym, realistycznym językiem, tylko językiem przerysowanym i groteskowym.
2. Dostrzeż, że Sajetan wyróżnia się długimi, emocjonalnymi wypowiedziami oraz mieszaniem potoczności z filozofią i polityką.
3. Zwróć uwagę, że I Czeladnik mówi krócej, prościej i częściej zadaje pytania.
4. Podkreśl, że II Czeladnik ma styl bardziej potoczny i ironiczny, a jego wypowiedzi często komentują zachowanie Sajetana.
5. Wyjaśnij, że indywidualizacja języka postaci służy pokazaniu groteskowego świata, w którym praca, rewolucja i wielkie idee mieszają się z codziennością i komizmem.