Spotkanie człowieka z człowiekiem jest nieodzowne, ponieważ dopiero w relacji z innymi jednostka w pełni uświadamia sobie własne istnienie. Człowiek potrzebuje spojrzenia, słowa, reakcji i obecności drugiej osoby, aby budować świadomość siebie oraz tworzyć sens. Jednocześnie taki kontakt jest bolesny, bo cudze spojrzenie może człowieka ograniczać. Druga osoba nie tylko nas zauważa, ale też ocenia, interpretuje i w pewnym stopniu narzuca nam określoną rolę. W ten sposób człowiek staje się przedmiotem cudzej świadomości i musi bronić własnej odrębności. Dlatego relacje międzyludzkie są u Gombrowicza pełne napięcia. Dają możliwość istnienia wśród innych, ale zarazem niosą ryzyko utraty swobody i podporządkowania się cudzym oczekiwaniom.
1. Zauważ, że według Gombrowicza człowiek nie rozwija się w pełni w samotności, lecz w kontakcie z innymi.
2. Dostrzeż, że obecność drugiej osoby pozwala jednostce lepiej uświadomić sobie własne istnienie.
3. Zwróć uwagę, że cudze spojrzenie nie jest obojętne, ponieważ wiąże się z oceną i interpretacją.
4. Podkreśl, że w relacji z drugim człowiekiem jednostka może poczuć się ograniczona lub wtłoczona w narzuconą formę.
5. Wyjaśnij, że spotkanie z innym jest zarazem potrzebne i bolesne, bo daje poczucie istnienia, ale odbiera część niezależności.