Witkiewicz kompromituje własną sztukę przede wszystkim przez groteskę i autoparodię. Nie buduje dramatu jako uporządkowanej, poważnej historii, ale celowo wprowadza chaos, absurdalne sytuacje, dziwaczne postacie i język pełen neologizmów, wulgaryzmów, gwary, filozoficznych pojęć oraz komicznych przekształceń. Bohaterowie mówią o sprawach ważnych, takich jak rewolucja, śmierć, władza, sztuka i metafizyka, ale robią to w sposób przesadny, śmieszny i często bełkotliwy. Autor ośmiesza również teatralność własnego utworu. Wprowadza partie wierszowane, parodiuje symbole młodopolskie, np. Chochoła i Wernyhorę, a także pokazuje bohaterów w sytuacjach skrajnie absurdalnych. Chochoł okazuje się „Bubkiem we fraku”, a wzniosłe znaki kultury zostają obniżone i sprowadzone do groteski. W ten sposób Witkacy pokazuje, że dawne formy sztuki i wielkie symbole nie mają już dawnej siły. Zależy mu na tym, ponieważ chce pokazać kryzys kultury i świata nowoczesnego. Kompromitując własny dramat, kompromituje także tradycyjne wyobrażenia o sztuce jako czymś harmonijnym, wzniosłym i uporządkowanym. Jego sztuka ma nie upiększać rzeczywistości, ale odsłaniać jej absurd, rozpad i katastroficzny charakter. Dzięki temu dramat staje się świadomie „brzydki”, dziwny i niepokojący, bo taki właśnie jest świat, który przedstawia.
1. Zauważ, że Witkiewicz nie prowadzi akcji w sposób realistyczny ani uporządkowany, tylko celowo wprowadza chaos i absurd.
2. Dostrzeż, że bohaterowie mówią językiem dziwnym, pomieszanym i często bełkotliwym, co osłabia powagę sceny.
3. Zwróć uwagę, że autor parodiuje znane symbole literackie, np. Chochoła i Wernyhorę, przez co ośmiesza tradycyjną sztukę.
4. Podkreśl, że kompromitacja własnego dramatu jest świadoma, bo Witkiewicz pokazuje rozpad dawnych form teatralnych i kulturowych.
5. Wyjaśnij, że autorowi zależy na takim efekcie, ponieważ chce ukazać świat jako groteskowy, chaotyczny i pozbawiony stabilnych wartości.