Narrator posługuje się niejednorodnym stylem, ponieważ zestawia poważne rozważania o istnieniu, lęku i tożsamości z językiem potocznym, żartobliwym i czasem celowo dziwacznym. Styl „wysoki” widać w takich sformułowaniach jak: „lęk nieistnienia”, „strach niebytu”, „niepokój nieżycia”, „wewnętrzne rozdarcie”, „obecny stan posiadania” czy „przejściowa faza rozwoju”. Brzmią one poważnie, filozoficznie i abstrakcyjnie. Obok nich pojawiają się określenia „niskie”, śmieszne lub potoczne, na przykład: „głosik koguci”, „nos niewyrośnięty”, „niewypierzonego chłystka”, „oko z nosa rechocze i ryczy”, „śmieszek”. Takie słownictwo obniża powagę wypowiedzi i wprowadza komizm. Mieszanie stylów tworzy efekt groteski. Poważny problem tożsamości i dojrzewania zostaje pokazany przez śmieszne, dziwne obrazy ciała i przedrzeźniania. Dzięki temu narrator ośmiesza zarówno niedojrzałość, jak i pozorną dorosłość. Pokazuje, że człowiek nie jest jednolity ani całkowicie poważny, lecz rozdarty między tym, co wzniosłe, a tym, co śmieszne i cielesne.
1. Zauważ, że narrator mówi o bardzo poważnych sprawach, takich jak lęk, nieistnienie, dojrzewanie i tożsamość.
2. Dostrzeż, że obok języka filozoficznego pojawiają się wyrazy potoczne, komiczne i cielesne, np. „chłystek”, „łydka”, „nos”, „śmieszek”.
3. Zwróć uwagę, że styl „wysoki” zostaje stale ośmieszany przez styl „niski”.
4. Podkreśl, że takie połączenie jest typowe dla groteski, bo łączy powagę ze śmiesznością.
5. Wyjaśnij, że Gombrowicz osiąga efekt komiczny i niepokojący jednocześnie, pokazując człowieka jako istotę rozbitą, niedojrzałą i zależną od własnej formy.