Katastroficzny światopogląd Witkiewicza przejawia się w Szewcach przede wszystkim w wizji rozpadu dawnego świata. Autor pokazuje społeczeństwo, w którym kolejne grupy walczą o władzę, ale żadna nie potrafi stworzyć dobrego porządku. Arystokracja, inteligencja, robotnicy i rewolucjoniści zostają przedstawieni groteskowo i karykaturalnie. Katastrofizm widać także w obrazie rewolucji. Przewrót nie przynosi wolności ani sprawiedliwości, lecz prowadzi do nowego zniewolenia. Każda kolejna władza okazuje się brutalna, sztuczna i oparta na przymusie. Finał dramatu, w którym pojawiają się Towarzysz X i Towarzysz Abramowski, zapowiada nadejście świata totalitarnego, zbiurokratyzowanego i bezosobowego. Witkiewicz pokazuje również zagładę indywidualności. Człowiek przyszłości ma stać się częścią zbiorowości, mechanizmu produkcji i ideologii. Traci własne przeżycia, duchowość i poczucie metafizycznej tajemnicy. Świat zostaje podporządkowany pracy, organizacji, statystyce i kontroli. Katastroficzna jest też forma dramatu: chaotyczny język, groteskowe postacie, absurdalne sytuacje i rozpad tradycyjnej kompozycji pokazują rzeczywistość bez ładu. Śmiech w Szewcach nie jest pogodny, ale niepokojący, bo ujawnia przeczucie końca kultury i człowieka jako wolnej jednostki.
1. Zauważ, że katastrofizm oznacza przekonanie o nadchodzącym rozpadzie świata, kultury i dotychczasowych wartości.
2. Dostrzeż, że w Szewcach żadna grupa społeczna nie zostaje pokazana jako zdolna do stworzenia dobrego porządku.
3. Zwróć uwagę, że rewolucja nie przynosi wyzwolenia, tylko kolejne formy przemocy i podporządkowania.
4. Podkreśl, że finał dramatu zapowiada zwycięstwo systemu bezosobowego, totalitarnego i zmechanizowanego.
5. Wyjaśnij, że groteskowy język, absurdalna akcja i karykaturalne postacie wzmacniają wizję świata w stanie chaosu i katastrofy.