W utworach Leśmiana groteska służy przede wszystkim pokazaniu niezwykłości i zagadkowości świata. Poeta łączy to, co śmieszne, brzydkie, dziwaczne i niepokojące, z poważnymi pytaniami o sens istnienia, cierpienie, śmierć i obecność zła. W Dusiołku zabawnie zdeformowany potwór wywołuje jednocześnie śmiech i lęk, a cała historia prowadzi do pytania o to, dlaczego Bóg stworzył świat, w którym istnieje cierpienie. Groteska pomaga więc Leśmianowi mówić o sprawach metafizycznych w sposób niezwykły i nieoczywisty. W Ferdydurke Gombrowicza groteska pełni inną funkcję. Służy ośmieszaniu społecznych masek, sztucznej dojrzałości, szkolnych schematów i narzuconych człowiekowi ról. Bohaterowie zachowują się przesadnie, ich gesty i wypowiedzi są zdeformowane, a sytuacje absurdalne. Dzięki temu autor pokazuje, że ludzie nieustannie tworzą sobie nawzajem „gęby”, „miny” i formy, które odbierają im autentyczność. Można więc powiedzieć, że u Leśmiana groteska odsłania tajemnicę świata i niepokój egzystencjalny, natomiast u Gombrowicza demaskuje sztuczność życia społecznego oraz zniewolenie człowieka przez formę.
1. Zauważ, że groteska łączy elementy komiczne z niepokojącymi, dlatego może służyć różnym celom.
2. Dostrzeż, że u Leśmiana groteskowe postacie i sytuacje prowadzą do pytań o sens istnienia, cierpienie i obecność zła.
3. Zwróć uwagę, że w Dusiołku śmieszność potwora nie usuwa powagi problemu metafizycznego.
4. Podkreśl, że u Gombrowicza groteska ośmiesza społeczne role, sztuczną dojrzałość i relacje oparte na narzucaniu formy.
5. Wyjaśnij, że groteska u Leśmiana ma wymiar bardziej metafizyczny, a u Gombrowicza bardziej społeczny i demaskatorski.