Wielkopolska:
- 20 marca — utworzenie Komitetu Narodowego, zawarcie porozumienia z władzami pruskimi w kwestii autonomii dla Wielkiego Księstwa Poznańskiego,
- rozpoczęcie formowania polskich oddziałów, mających walczyć u boku Prus w razie konfliktu z Rosją,
- 11 kwietnia — ugoda w Jarosławcu — zmniejszenie liczebności oddziałów polskich w zamian za autonomię części Wielkopolski,
- niedotrzymanie warunków umowy przez władze pruskie, atak na polski obóz w Książu, rozpoczęcie powstania wielkopolskiego (29 kwietnia),
- początkowe sukcesy Polaków (Miłosław, Sokołów),
- przewaga wojsk pruskich – kapitulacja podpisana przez Mierosławskiego (9 maja),
- likwidacja autonomii w Wielkim Księstwie Poznańskim, przekształcenie go w Prowincję Poznańską.
Galicja:
- nie dotrzymano obietnicy autonomii, działalność spiskowców z ramienia TDP w Krakowie,
- 26 kwietnia – wkroczenie wojsk austriackich do Krakowa, pacyfikacja wrzenia rewolucyjnego,
- ogłoszenie uwłaszczenia chłopów przez gubernatora Franza von Stadiona, co spowodowało wzrost sympatii chłopskiej do cesarza.
Ludwik Mierosławski był czołowym działaczem TDP na ziemiach polskich. Po klęsce powstania wielkopolskiego po raz kolejny dostał się do niewoli pruskiej, skąd został uwolniony dzięki swojemu francuskiemu obywatelstwu. Trafił do Włoch, gdzie na zaproszenie tamtejszych rewolucjonistów rozpoczął działalność zjednoczeniową. Przebywał we Włoszech aż do lutego 1863 r., a na ziemie polskie wrócił jako dyktator powstania styczniowego.