Monarchia parlamentarna w siedemnastowiecznej Anglii charakteryzowała się tym, że władza królewska była ograniczana przez parlament. Gwarantowała to podpisana przez Wilhelma III Orańskiego Deklaracja praw.
Deklaracja praw podpisana w 1689 roku miała za zadanie uchronić kraj przed ambicjami władców i chęcią wprowadzenia monarchii absolutnej. W 1690 roku została poszerzona o dwa podpunkty: władcą angielskim nie mógł zostać katolik (zabronione było także zawarcie małżeństwa z osobą tego wyznania), a także przyszły monarcha miał oficjalnie odrzucić dogmat mówiący o przeistoczeniu – wiary w to, że chleb zamienia się w Ciało, a wino w Krew Chrystusa.