Oświecenie to epoka, która w centrum poznania stawiała rozum. Jej rozkwit przypada na XVIII wiek. W tym czasie uważano, że wszystko da się pojąć rozumem, wszelkie instytucje powinny być zorganizowane w sposób sprawiedliwy oraz że należy zreformować politykę, szkolnictwo, religię tak, by szły z duchem czasu.
Najważniejsi przedstawiciele oświecenia w Europie to: Wolter (powiastki filozoficzne), Jean-Jacques Rousseau („Emil, czyli o wychowaniu”), Denis Diderot („Kubuś Fatalista i jego pan”), Antoine Lavoisier (odkrycia fizyczne i chemiczne), Immanuel Kant (imperatyw kategoryczny).