„O, marność nad marnościami, / I wszystko marność”
„Oko nie nasyca się widzeniem, / A ucho nie napełnia się słyszeniem”
„Wszystko ma swój czas / I każde dzieło ma swój czas pod niebem”
„Wszystko zmierza do jednego miejsca, / A wszystko jest z prochu i w proch się obraca”
„Że Bóg stworzył człowieka prostym / Ale on szuka zagmatwanych rozwiązań”.
Sformułowania o cechach sentencji powodują, że Księga Koheleta nabiera refleksyjnego charakteru i zmusza czytelnika do rozmyślań na temat przeczytanych słów i własnej egzystencji. Zyskuje również na doniosłości i powadze.
Sentencje powodują, że Księga Koheleta może być rozumiana jako skarbnica ogólnej, życiowej mądrości. Takie sformułowania skłaniają do refleksji i zmuszają do głębszego pochylenia się nad sensem księgi.