Maszyna parowa dostarczała wystarczająco dużo energii, aby napędzać przędzarkę mechaniczną, co znacznie zwiększało tempo przetwarzania surowców, takich jak bawełna czy wełna, na włókna i nici.
Przędzarka mechaniczna była znacznie szybsza od ręcznego przędzenia, co umożliwiało znaczne zwiększenie produkcji tekstyliów.
Dzięki zautomatyzowaniu pracy możliwe było uzyskanie większej ilości przędzy w krótszym czasie przy mniejszej liczbie pracowników.
Przędzarki mechaniczne były w stanie równomiernie i precyzyjnie przetwarzać włókna, co skutkowało uzyskaniem bardziej jednorodnej przędzy o lepszej jakości.
Automatyzacja procesu przędzenia eliminowała błędy i niedoskonałości wynikające z ludzkiego działania.
Możliwe było znaczne obniżenie kosztów produkcji tekstyliów. Proces były bardziej efektywny, wymagał mniejszej liczby pracowników i czasu. To z kolei przyczyniło się do obniżenia cen wyrobów tekstylnych i uczyniło je bardziej dostępnymi dla szerszej grupy ludzi.
Termin „wydajność pracy” odnosi się do ilości pracy wykonanej w jednostce czasu. Dzięki automatyzacji procesu przędzenia i zastosowaniu mocy maszyny parowej, możliwe było uzyskanie większej ilości przędzy w krótszym czasie, co przekładało się na wyższą wydajność pracy. Dzięki temu producenci mogli wytwarzać większe ilości towarów w krótszym czasie.
Rewolucja Przemysłowa rozpoczęła się w Wielkiej Brytanii, gdzie wprowadzenie maszyny parowej w proces produkcji tekstyliów miało ogromne znaczenie. Wykorzystanie maszyny parowej w przędzeniu umożliwiło skalowalność produkcji i otworzyło drogę do dalszych innowacji technologicznych w przemyśle.