Wojna o niepodległość kolonii amerykańskich wybuchła w 1775 roku i trwała do 1783 roku. Do przyczyn leżących u podstaw tego konfliktu zaliczyć można represje i ograniczenia kolonialne narzucone przez Wielką Brytanię. Nałożenie różnych aktów, takich jak SugarAct, Stamp Act czy TownshendActs, które zwiększały opodatkowanie, ograniczały handel i naruszały prawa kolonistów, wywoływało wśród nich niezadowolenie i frustrację. Terytoria amerykańskie rozwijały się gospodarczo i stawały się coraz bardziej samowystarczalne, a wzrost handlu i rozkwit przemysłu sprawił, że koloniści chcieli większej swobody i uniezależnienia się od brytyjskich regulacji i monopolów.
Kolonie nie miały realnego przedstawicielstwa w brytyjskim parlamencie, co oznaczało brak możliwości wpływu na podejmowane decyzje i głosu w kwestiach dotyczących polityki kolonialnej. Jedynym sposobem wyrażenia niezadowolenia były protesty, strajki i wystąpienia zbrojne, które doprowadziły do radykalizacji osadników i wzrostu dążeń do posiadania większej autonomii. Wpływ idei oświeceniowych, takich jak równość, wolność i sprawiedliwość, będące naturalnymi prawami człowieka, zainspirował wielu osadników do dążenia do większej niezależności i demokracji. Idea samoistnego rządu, w którym władza pochodzi od ludu, zaczęła nabierać popularności.
Wieloletnie próby pokojowego rozwiązania sporów i negocjacji z Brytyjczykami nie przynosiły oczekiwanych rezultatów. Wzrastające napięcie doprowadziło do eskalacji i wybuchu pełnoskalowej wojny.
Te czynniki, w połączeniu z innymi okolicznościami i wydarzeniami, doprowadziły do wybuchu wojny o niepodległość kolonii amerykańskich. Była to walka kolonistów o uniezależnienie się od brytyjskiej dominacji i uzyskanie suwerenności oraz przyczyniła się do powstania Stanów Zjednoczonych jako niepodległego państwa.