Wzrost liczby ludności w Europie w okresie XVII-XIX wieku był wynikiem rewolucji rolniczej, która przyniosła znaczące innowacje. Zwiększono wielkość plonów dzięki wprowadzeniu nowych technik uprawy, takich jak wypas zwierząt na pola, rotacja płodozmianu i nowe narzędzi rolnicze. To przyczyniło się do większej dostępności żywności, co pozwoliło na gwałtowny wzrost populacji.
W tym okresie dokonały się również znaczące postępy w dziedzinie medycyny. Odkrycia, takie jak szczepionki przeciwko chorobom zakaźnym (na przykład ospie), lepsza higiena i rozpowszechnienie wiedzy medycznej, przyczyniły się do zmniejszenia umieralności wśród dzieci i wydłużenia przeciętnej długości życia.
Wzrost liczby ludności w Europie wiązał się również z rozwojem miast i urbanizacją. Rozwój przemysłu, handlu i migracja z obszarów wiejskich do miast stworzyły lepsze warunki życia. Okres XVII-XIX wieku był również czasem względnej stabilności politycznej w Europie. To oznaczało mniejszą liczbę wojen, co sprzyjało rozwojowi gospodarczemu i demograficznemu.
Zwiększająca się liczba ludności wymagała większej produkcji żywności i surowców naturalnych, co prowadziło do nadmiernego wykorzystywania gruntów rolnych, wycinania lasów i eksploatacji środowiska. Wiązało się to również z przeludnieniem, brakiem odpowiedniej infrastruktury, złymi warunki sanitarno-higienicznymi i rozprzestrzenianiem się chorób.