W XIII wieku na terenach zamieszkałych przez Prusów, plemię bałtyckie, zostało utworzone zakon krzyżacki. Zakon ten podjął misję chrystianizacji pogan i założył swoje państwo zakonne. W 1525 roku wielki mistrz Albrecht Hohenzollern przyjął luteranizm, sekularyzował zakon i utworzył Księstwo Pruskie będące lennem Polski.
W 1611 roku elektor brandenburski Jan Zygmunt Hohenzollern złożył hołd Zygmuntowi III Wazie i otrzymał lenno w Prusach Książęcych. W ten sposób doszło do unii personalnej między Brandenburgią a Księstwem Pruskim, co oznaczało utratę kontroli przez Polskę nad tym regionem.
W 1701 roku elektor Fryderyk III Hohenzollern koronował się na króla Prus, przyjmując tytuł Fryderyka I. Proklamowanie Królestwa Pruskiego było wynikiem działań dyplomatycznych i militarnej potęgi Hohenzollernów.
Pod rządami kolejnych monarchów, w tym Fryderyka II Wielkiego, Prusy przeprowadziły dalszą ekspansję terytorialną. W wyniku wojen i dyplomacji zdobyły nowe ziemie, takie jak Śląsk, Pomorze Zachodnie i Prusy Wschodnie. W rezultacie stały się znaczącą potęgą w Europie Środkowej.
Powstanie Królestwa Pruskiego było wynikiem stopniowego rozwoju i konsolidacji terytorialnej Brandenburgii i Księstwa Pruskiego, a także działań dyplomatycznych i militarnych Hohenzollernów. Prusy pod rządami Fryderyka II Wielkiego stały się ważną potęgą militarną i polityczną. Odegrały istotną rolę w dalszych wydarzeniach historycznych, w tym w procesie jednoczenia Niemiec w XIX wieku.