Jezuici używali swoich wpływów na dworach monarszych oraz mocno dbali o przekaz niemalże propagandowy, przedstawiając swoją sprawę na obrazach bądź podczas rozmaitych ceremonii. Ich działalność była nakierunkowana więc na zmianę wizerunku Kościoła.
Jezuici pod wodzą Ignacego Loyoli rozpoczęli ruchy kontrreformacyjne. Wykorzystywali oni do tego aparaty państwowe i niechęć miejscowych monarchów do dokonywania zasadniczych przemian religijnych w swoim państwie.