Zadanie
Trzeba odtworzyć wizję człowieka wynikającą z porównania z cebulą, a następnie rozstrzygnąć, czy utwór można uznać za pochwałę człowieczeństwa.
Rozwiązanie
Człowiek przedstawiony w wierszu jest istotą skomplikowaną, niejednorodną i pełną wewnętrznych sprzeczności. Nie posiada uporządkowanej struktury cebuli. Jego wnętrze to „obczyzna i dzikość”, kryjąca to, co nieprzewidywalne i trudne do poznania.
Wiersz można uznać za przewrotną, ironiczną apoteozę człowieka. Początkowo to cebula wydaje się doskonalsza: harmonijna, regularna i całkowicie zgodna sama ze sobą. Finał ujawnia jednak, że jest to „idiotyzm doskonałości”.
Człowiek nie osiąga takiej prostoty, ale jego niedoskonałość oznacza jednocześnie złożoność i bogactwo. Nie można go sprowadzić do prostego, powtarzalnego schematu.
Wyjaśnienie
Scharakteryzuj człowieka przez przeciwstawienie go cebuli. Następnie rozważ problem apoteozy – odpowiedź nie powinna ograniczać się do prostego „tak” lub „nie”. Zauważ, że pochwała człowieka jest pośrednia i ironiczna. Podkreśl, że jego wartość wynika paradoksalnie właśnie z braku doskonałości.
Język polski - wybrane pytania
REKLAMA
Zadania z tego działu
II. Pozytywizm
132
1. Wstępnie o epoce
132
2. Pozytywistyczny etos pracy
139
3. Najwięksi powieściopisarze epoki
146
4. Co odbija się w zwierciadle Lalki
162
5. Oblicza poezji czasów realizmu
180
6. Pozytywiści o powstaniu styczniowym
186
7. Eliza Orzeszkowa Gloria victis
191
8. Kostium historyczny w noweli pozytywisty
195
9. Arcydzieło czy kicz? Ku pokrzepieniu serc…
199
10. Przypomnij sobie lekturę ze szkoły podstawowej – Adam Mickiewicz Pan Tadeusz
209
11. Fiodor Dostojewski – mistrz realistycznej prozy psychologicznej
212
12. Pisarze o naturze człowieka
222
Podsumowanie przed sprawdzianem
227
Piszemy samodzielnie. Wypowiedź argumentacyjna
231