Trzeba wydobyć z wiersza określenia odnoszące się do cebuli i człowieka, a następnie określić ich wartościowanie.
Cebula opisywana jest za pomocą określeń: „jest sobą na wskroś cebula”, „do stopnia cebuliczności”, „cebula bez przerażenia”, „wielokroć naga”, „do głębi tympodobna”, „udany cebula twór”, „najnadobniejszy brzuch świata”, „sama się aureolami / na własną chwałę oplata”, „idiotyzm doskonałości”.
Słownictwo to jest w dużej części pochwalne, podniosłe, a zarazem żartobliwe i ironiczne. Cebula zostaje niemal wyniesiona do rangi doskonałego dzieła.
Człowiek przedstawiany jest przez określenia: „obczyzna i dzikość”, „ledwie skórą przykryta”, „inferno w nas interny”, „anatomia gwałtowna”, „tłuszcze, nerwy, żyły, / śluzy i sekretności”.
Tutaj słownictwo ma charakter negatywny, niepokojący, miejscami wręcz groteskowy. Ludzkie wnętrze jawi się jako chaotyczne i nieestetyczne.
Zgromadź konkretne określenia z tekstu, a następnie zauważ różnicę w ich nacechowaniu. Wskaż, że cebula jest opisywana językiem pozornej pochwały, człowiek zaś – słownictwem eksponującym nieporządek. Podkreśl jednak ironię: zachwyt nad doskonałością cebuli jest celowo przesadzony.