Trzeba uogólnić refleksje Pana Cogito i na ich podstawie przedstawić Herbertowską wizję współczesnego człowieka.
Współczesny człowiek w wierszu Herberta jest istotą złożoną i niejednorodną. Chciałby uważać się za autonomicznego, rozumnego i ukształtowanego przez kulturę, ale w rzeczywistości nosi w sobie dziedzictwo całej przeszłości gatunku.
Kultura nie usuwa natury. Pod warstwą wykształcenia, sztuki i cywilizowanych zachowań nadal obecne są pierwotne instynkty, pragnienia, lęki i biologiczne potrzeby. Pan Cogito odkrywa w sobie „paleolityczny głód i strach” oraz dawne „żądze i grzechy”.
Człowiek jest także ogniwem w ciągu pokoleń. Bohater mówi o ciele „w łańcuch gatunków spiętym”. Jego indywidualność nie jest więc absolutna – współtworzą ją przodkowie, historia, natura i kultura.
Herbert przedstawia tym samym człowieka jako istotę znajdującą się między naturą a kulturą. Rozum i cywilizacja są ważne, ale nie pozwalają całkowicie uwolnić się od biologicznego dziedzictwa.
Scharakteryzuj obraz współczesnego człowieka, wyprowadzając wnioski z całego utworu. Wskaż najważniejsze przeciwieństwa: natura – kultura, ciało – duch, instynkt – rozum, przeszłość – teraźniejszość. Zauważ, że Pan Cogito nie jest przedstawiony wyłącznie jako konkretna jednostka – staje się figurą człowieka w ogóle. Podkreśl końcowy obraz „łańcucha gatunków”: nawet współczesny, wykształcony człowiek pozostaje częścią biologicznej historii ludzkości.