Wskazanie sposobu rozwijania głównego problemu tekstu w kolejnych akapitach.
Zwróć uwagę na kompozycję tekstu i funkcję kolejnych akapitów:
Akapit pierwszy – przedstawienie diagnozy pozytywistów: społeczeństwo jest „niezdrowe”, ponieważ cierpi na zacofanie, brak oświaty, niechęć do nowoczesnej cywilizacji i obojętność wobec nauki.
Akapit drugi – rozwinięcie metafory społeczeństwa jako organizmu. Pozytywista przyjmuje rolę lekarza, który powinien postawić diagnozę i rozpocząć leczenie „chorego” społeczeństwa.
Akapit trzeci – pokazanie trwałości tej metafory. Tomkowski zauważa, że także na początku XX wieku Świętochowski nadal posługiwał się językiem choroby, mimo że zmieniła się rzeczywistość społeczna.
Akapit czwarty – wskazanie bardziej problematycznej konsekwencji takiego myślenia. Pozytywiści traktowali niektóre poglądy i postawy swoich przeciwników jak przejawy choroby psychicznej. Za „chorych” mogli więc zostać uznani m.in. romantycy, socjaliści, rewolucjoniści czy zwolennicy Nietzschego.
Akapit piąty – pokazanie walki pozytywistów z „marzycielstwem”, które również traktowano jako rodzaj społecznej choroby.
Akapit szósty – przeniesienie metafory lekarza do literatury. Autor zwraca uwagę na popularność postaci lekarzy w utworach epoki i przywołuje doktora Szumana z Lalki, który – paradoksalnie – sam nie jest wolny od złudzeń i marzeń.
Pokaż nie tylko treść akapitów, ale także funkcję każdego z nich w rozwijaniu problemu. Zauważ przejście od przedstawienia pozytywistycznej diagnozy społeczeństwa, przez rozwinięcie metafory lekarza, do pokazania jej ograniczeń i paradoksów. Warto podkreślić, że argumentacja Tomkowskiego stopniowo nabiera charakteru krytycznego.