Opór nazywamy powszechnym, gdyż ogarnął on większość społeczeństwa, nie tylko klasę robotniczą. Przykładem jego powszechności może być fakt, że na znak protestu z liczącego 3 mln ludzi PZPR wystąpiło około 850 tysięcy członków (prawie jedna trzecia), a liczne środowiska artystyczne otwarcie bojkotowały władze.
Określenie „powszechny” oznacza obecność w całym społeczeństwie, bez względu na grupę społeczną. Masowe wystąpienia z partii rządzącej bojkot artystyczny i medialny (do bojkotu przyłączali się dziennikarze) powodował, że całe społeczeństwo miało kontakt z jakąś formą protestu.