Społeczeństwo sprzeciwiało się stanowi wojennemu:
– prawie jedna trzecia członków PZPR wystąpiła z partii w ramach protestu,
– organizowano nielegalne wykłady, spotkania i spektakle artystyczne z pomocą kościoła,
– działała podziemna „Solidarność”: drukowano nielegalne książki i czasopisma, organizowano pokojowe manifestacje i akcje strajkowe,
Cześć społeczeństwa popierała stan wojenny (karierowicze związani z partią rządzącą i osoby nie chcące zmian). Część społeczeństwa zachowywała neutralny stosunek do stanu wojennego, skupiając się na utrzymaniu jakości własnego życia.
Stosunek społeczeństwa do stanu wojennego był mieszany. W miarę, jak okazywało się, że protesty nie przynoszą oczekiwanych skutków, zwiększyła się liczba osób skupiających się na własnym życiu i problemach. Można to uznać za sukces władzy komunistycznej, która dążyła do cofnięcia procesu tworzenia się społeczeństwa obywatelskiego: zniechęcenie części społeczeństwa do walki o swoje prawa miało taki efekt.