W sierpniu robotnicy rozpoczęli strajki okupacyjne swoich zakładów, zaczynając od stoczni im. Lenina w Gdańsku, którzy rozpoczęli strajk 14 sierpnia. Fala strajków następnie ogarnęła zakłady na wybrzeżu (np. Szczecin, Elbląg), a następnie rozlała się po kraju: strajki wybuchły m.in. we Wrocławiu, Nowej Hucie itp. W międzyczasie strajkujący w Gdańsku robotnicy ogłosili 21 postulatów, m.in. prawo do strajku, wolności słowa i związków zawodowych niezależnych od władzy. 31 sierpnia władza przystała na wszystkie postulaty i podpisała z robotnikami porozumienia, aby tylko wygasić protest.
Strajki z sierpnia 1980 roku były bardziej zorganizowane niż wszystkie poprzednie protesty. Władza obawiała się wybuchu ogólnopolskiego powstania w przypadku próby stłumienia strajku siłą, ale nie mogła pozostawić go bez odpowiedzi ze względu na ryzyko interwencji sowieckiej. Z tego względu wybrała drogę podpisania porozumień, których nie zamierzała dotrzymać.