Stwórz portret wewnętrzny Konrada. Jak charakter bohatera wpłynął na jego stosunek do Boga
Konrad z Wielkiej Improwizacji to nieprzeciętna osobowość o cechach bohatera romantycznego, konspiratora, poety i proroka. Jest przekonany, że ma moc równą boskiej. Żąda dla siebie takich samych praw jak ma Bóg. Uważa, ze cierpi za miliony Polaków, więc zamierza samodzielnie sprawować władzę nad ludzkimi duszami i chce mieć władzę i moc równą boskiej. Jest buntownikiem i indywidualistą. Tak bardzo ukochał swój naród, że pragnie go chronić i prowadzić ku wolności. Jest przekonany, że jako jednostka wybitna – poeta – może rządzić całym światem, może wpłynąć na bieg historii. Gdy nie otrzymuje odpowiedzi od Boga na swoje żądania buntuje się. Bluźnierstwa, które rzuca ku Bogu są uzasadnione i potrzebne aby uchronić jego lud przed dalszym cierpieniem. Momentami czuje się nawet lepszy od Boga, wówczas czuje się niepokonany i nieśmiertelny. W rozmowie z Bogiem czuje się Jego równoprawnym partnerem. Taka moc dają mu jego profetyczne wizje.
Konrad z II sceny Dziadów cz. III objawia się jako jednostka wybitna. Czuje się prorokiem i przedstawicielem całego narodu. Poezja daje mu moc proroczą, a cierpienie które bierze na swoje braki jest cierpieniem całego narodu. Żąda dla siebie władzy nad całym narodem. Jest przekonany że jest odpowiednia osobą do tego. Jego indywidualizm i przekonanie o boskości sprawiają ze jest samotnym konspiratorem – walczącym o wolność swego narodu. A walczyć chce z każdym kto rzuci mu wyzwanie, nawet z samym Bogiem, któremu czuje się równy.