Przygotuj argumenty do rozmowy na temat niezwykłości Dziadów jako dramatu i jego inscenizacji teatralnych.
Pierwszy raz po wojnie „Dziady” zostały wyreżyserowane przez Aleksandra Bardiniego z 1955 roku. W 1949 roku proklamowano w polskim teatrze realizm socjalistyczny, a to oznaczało ze repertuar romantyczny (podobnie zresztą jak staropolski, międzywojenny i modernistyczny) stał się ideologicznie niewskazany. Możliwość wystawienia „Dziadów” w Teatrze Polskim w Warszawie, z okazji stulecia śmierci A. Mickiewicza, była znakiem nadchodzącej „odwilży”.
W 1967 w Teatrze Narodowym w Warszawie Kazimierz Dejmek. W tej inscenizacji istotna była oprawa muzyczna utworu – śpiewana była większość obrzędu Dziadów, scena Balu u Senatora oparta została na motywach menueta, w przedstawieniu wykorzystano m.in. Gaude Mater Polonia, Kyrie Elejson, tańce z epoki oraz melodie starocerkiewne. Pierwszy raz w historii wystawień „Dziadów” Wielka Improwizacja zabrzmiała bez żadnych skrótów.
W 1973 odbyła się w Starym Teatrze w Krakowie premiera Dziadów w reżyserii Konrada Swinarskiego. W przedstawieniu w Starym Teatrze głównym punktem był człowiek dążący do ideału czyli przezwyciężający ziemskie trudności.
Niezwykła silą oddziaływania Dziadów tkwi w ich alegoryczności i wielu możliwych interpretacjach. Każdy odbiorca bazując na swoich doświadczeniach i wiedzy inaczej odbiera ten dramat.
Alegoryczność, symbolika i tematyka „Dziadów” są na tyle uniwersalne, że każdy odbiorca może odczytać ten dramat na swój sposób. Na tym polega jego niezwykłość.
Wystawianie „Dziadów cz. II” po wojnie w rzeczywistości socjalistycznej było bardzo niebezpieczne – głownie ze względu na niepodległościową wymowę tego dramatu.