Życie kobiet w obozie koncentracyjnym zostało ukazane jako pasmo głodu, zimna, chorób, upokorzeń i nieustannego lęku. Więźniarki mieszkały w prymitywnych warunkach, były stłoczone w blokach, pozbawione podstawowych przedmiotów codziennego użytku i odpowiedniej odzieży. Cierpiały z powodu niedożywienia, długich apeli oraz wyczerpującej codzienności. Szczególnie dramatyczna była bliskość śmierci: kobiety widziały transporty ludzi prowadzonych do krematoriów i same również żyły w ciągłym zagrożeniu. W obozie niszczono ich godność, kobiecość i poczucie bezpieczeństwa. Były strzyżone, głodzone, poniżane i narażone na przemoc. Mimo tego niektóre próbowały zachować odruchy czułości, troski i pamięć o bliskich. Pytały o los rodzin, opiekowały się dziećmi, prosiły o pomoc, czasem dzieliły się drobnymi rzeczami. Borowski pokazuje więc kobiety jako ofiary skrajnie nieludzkiego systemu, który odbierał im normalne życie, ale nie zawsze potrafił całkowicie zniszczyć ich wrażliwość.
1. Wskaż, że codzienność kobiet w obozie była podporządkowana głodowi, zimnu, chorobom i ciągłemu wyczerpaniu.
2. Zauważ, że więźniarki żyły w warunkach skrajnego upokorzenia i pozbawienia godności.
3. Podkreśl, że ich życie toczyło się w stałej bliskości śmierci, ponieważ nieustannie obserwowały transporty prowadzone do zagłady.
4. Dostrzeż, że mimo obozowej brutalności kobiety próbowały zachować troskę o dzieci, pamięć o rodzinie i resztki zwykłych ludzkich odruchów.
5. Wyjaśnij, że obraz kobiet w tekście pokazuje pełnię obozowego cierpienia: fizycznego, psychicznego i moralnego.