Poetka pamięta pomordowanych jako zwyczajnych, młodych ludzi sprzed wojny, którzy mieli własne twarze, zajęcia, rodziny i codzienne życie. Przywołuje ich młodzieńczy wygląd, pracę, rozmowy oraz bliskich pozostawionych w domach. Wiadomo także, że zostali wywiezieni daleko, ustawieni w szeregu i zamordowani, a ich ciała trafiły do zbiorowych mogił. Są to fakty, które można odtworzyć i nazwać. Na zawsze tajemnicą pozostaną jednak ich ostatnie myśli, uczucia i reakcje tuż przed śmiercią. Nie da się już odpowiedzieć, czy rozumieli, co za chwilę nastąpi, czy żegnali się z życiem, czy pamiętali o rodzinie, czy odczuwali strach, rozpacz albo nadzieję. Dla poetki ta niewiedza ma ogromne znaczenie, ponieważ pogłębia tragizm zbrodni. Ofiary zostały pozbawione nie tylko życia, ale także własnego głosu i możliwości opowiedzenia o ostatnich chwilach. Wiersz staje się więc próbą przywrócenia im ludzkiego wymiaru oraz ocalenia od anonimowości.
1. Zauważ, że poetka pamięta ofiary jako konkretnych ludzi z własną przeszłością, codziennością i bliskimi.
2. Dostrzeż, że znamy ogólny przebieg ich losu: wywózkę, śmierć i zbiorowe mogiły.
3. Zwróć uwagę, że największą tajemnicą pozostają ich ostatnie myśli, emocje i pożegnanie z życiem.
4. Podkreśl, że ta niewiedza wzmacnia dramat utworu, bo pokazuje bezpowrotnie utracone świadectwo samych zamordowanych.
5. Wyjaśnij, że dla poetki ważne jest przywrócenie ofiarom indywidualności i zachowanie pamięci o nich.