Adresaci monologu lirycznego należą prawdopodobnie do starszego pokolenia, czyli do ludzi, którzy mieli tworzyć porządek moralny, społeczny i duchowy świata sprzed wojny. Są wśród nich kapłani, nauczyciele, sędziowie, artyści, szewcy, lekarze, referenci oraz ojciec mówiącego. To przedstawiciele różnych grup społecznych i zawodów, a zarazem osoby, które mogły kojarzyć się z autorytetem, wiedzą, sprawiedliwością, pracą, sztuką, religią i rodziną. „Ja” liryczne kieruje swoje wyznanie właśnie do nich, ponieważ potrzebuje świadków własnego cierpienia i winy. Chce, aby wysłuchali jego spowiedzi po doświadczeniu wojny. Zwraca się do tych, którzy powinni umieć oceniać, rozumieć, przebaczać albo przywracać porządek wartości. Jednocześnie jego słowa brzmią jak oskarżenie świata dorosłych, który nie ochronił młodego pokolenia przed wojną, przemocą i moralnym zniszczeniem.
1. Zauważ, że adresatami są przedstawiciele różnych zawodów i ról społecznych.
2. Dostrzeż, że wielu z nich można uznać za autorytety: kapłanów, nauczycieli, sędziów, lekarzy, artystów i ojca.
3. Wyjaśnij, że należą oni raczej do starszego pokolenia, które reprezentuje dawny porządek świata.
4. Podkreśl, że „ja” liryczne zwraca się do nich, bo chce zostać wysłuchane i osądzone.
5. Zakończ wnioskiem, że wyznanie jest jednocześnie spowiedzią młodego człowieka i oskarżeniem świata, który dopuścił do wojennego zniszczenia młodości.