Wiersz można podzielić na cztery części. Pierwsza część to krótki wstęp: podmiot zbiorowy mówi, że ludzie bali się, kiedy budowali barykadę pod ostrzałem. Druga część przedstawia pierwszą grupę zwykłych osób, między innymi knajpiarza, kochankę jubilera, fryzjera, służącą, dozorcę, straganiarkę i emeryta. W tej części powtarza się określenie, że wszyscy byli „tchórzami”, a strach zostaje pokazany przez scenę upadku służącej niosącej kamień. Trzecia część ma podobną budowę: pojawia się aptekarz, szmuglerka, krawcowa i tramwajarz, a ich lęk narasta, gdy aptekarz upada podczas niesienia drzwi. Czwarta część pokazuje chłopaka z poprawczaka, który upada z workiem piasku. Wtedy strach staje się największy, ale mimo to ludzie kończą budowę barykady. Wspólne elementy kompozycyjne to powtarzanie motywu lęku, wyliczenia różnych osób, obraz upadania kolejnych uczestników oraz kontrast między nazywaniem ich „tchórzami” a faktem, że mimo ostrzału działają dalej. Całość prowadzi od przyznania się do strachu do pokazania prawdziwej odwagi.
1. Podziel wiersz na wstęp, dwie części pokazujące kolejne grupy ludzi oraz zakończenie z chłopakiem z poprawczaka i zbudowaną barykadą.
2. Zauważ, że w każdej części powraca motyw strachu, wyrażony słowami „baliśmy się”.
3. Wskaż wyliczenia zwykłych ludzi różnych zawodów i środowisk, które pokazują wspólnotowy charakter działania.
4. Dostrzeż powtarzający się obraz osoby upadającej podczas niesienia materiałów na barykadę.
5. Wyjaśnij, że kompozycja wiersza pokazuje narastanie lęku, ale jednocześnie dowodzi, że bohaterowie mimo strachu wykonali odważny czyn.