Technika behawiorystyczna polega w opowiadaniu na przedstawianiu ludzi głównie od zewnątrz: przez to, co robią, mówią i jak reagują fizycznie. Narrator nie zawsze objaśnia ich emocje, lecz pozwala czytelnikowi samemu je odczytać z obserwowanych zachowań. Przykładem jest scena matki, która w tłumie wypiera się własnego dziecka, a jej rozpacz i panika zostają pokazane przede wszystkim przez krzyk, ucieczkę i gwałtowne gesty. Podobnie przedstawiona jest dziewczyna pytająca, dokąd zostaną wywiezieni ludzie z transportu: autor opisuje jej wygląd, spojrzenie, ruchy i krótką rozmowę, ale nie prowadzi rozbudowanego komentarza psychologicznego. Behawiorystycznie ukazani są też więźniowie pracujący przy rampie: dźwigają bagaże, przerzucają rzeczy, wykonują polecenia, jedzą i odpoczywają, a ich stan psychiczny trzeba wnioskować z tych czynności. Taki sposób narracji wzmacnia wrażenie rzeczowości i chłodu. Dzięki niemu obozowa rzeczywistość wydaje się jeszcze bardziej wstrząsająca, bo najpotworniejsze wydarzenia są relacjonowane bez patosu, jak element codziennej procedury. Technika ta pokazuje również odczłowieczający charakter lagru: człowiek zostaje sprowadzony do ciała, ruchu, funkcji i reakcji wymuszonych przez system.
1. Wskaż, że narrator często opisuje gesty, ruchy, słowa i zachowania bohaterów, zamiast bezpośrednio nazywać ich uczucia.
2. Przywołaj scenę kobiety odrzucającej własne dziecko i pokaż, że jej stan psychiczny poznajesz przede wszystkim po zachowaniu.
3. Zwróć uwagę na obraz dziewczyny pytającej o cel transportu, przedstawionej przez wygląd, spojrzenie i krótką wymianę zdań.
4. Dostrzeż, że podobnie ukazani są więźniowie z „Kanady”, których psychikę odczytujesz z ich mechanicznych działań na rampie.
5. Wyjaśnij, że taki sposób narracji buduje chłodny, rzeczowy ton opowiadania i mocniej ujawnia nieludzkość obozowego świata.