Świat więźnia obozu koncentracyjnego jest rzeczywistością całkowicie podporządkowaną przemocy, śmierci i biologicznemu przetrwaniu. Słownictwo odnoszące się do ciała pokazuje ludzi wyniszczonych, tłoczonych, bitych, zabijanych i traktowanych przedmiotowo. Człowiek traci w tym świecie indywidualność, a jego ciało staje się czymś łatwym do przesunięcia, wykorzystania lub unicestwienia. Wyrazy związane z psychiką ujawniają natomiast lęk, zmęczenie, odrętwienie i stopniowe osłabienie współczucia. Więźniowie żyją w ciągłym napięciu, ale jednocześnie przyzwyczajają się do grozy, ponieważ tylko w ten sposób mogą funkcjonować. Bardzo ważne miejsce zajmują rzeczy: jedzenie, ubrania, walizki, kosztowności i przedmioty odebrane przywożonym ludziom. W obozie nabierają one ogromnego znaczenia, gdyż mogą zwiększyć szansę przeżycia, a zarazem pokazują całkowite odwrócenie normalnego porządku wartości. Natura, obecna w tle wydarzeń, nie przynosi ulgi ani pocieszenia. Upał, kurz, niebo i noc tylko podkreślają obojętność świata wobec ludzkiego cierpienia. Całość tworzy obraz rzeczywistości zamkniętej, nieludzkiej i zorganizowanej tak, aby odebrać człowiekowi godność, wrażliwość oraz poczucie moralnego ładu.
1. Zbierz w jedną całość wnioski wynikające ze słownictwa dotyczącego ciała, psychiki, rzeczy i natury.
2. Pokaż, że ciało więźnia jest w obozie nieustannie narażone na przemoc, wycieńczenie i śmierć.
3. Zwróć uwagę, że psychika człowieka ulega zniszczeniu przez strach, zobojętnienie i konieczność codziennego kontaktu z grozą.
4. Wyjaśnij, że rzeczy w obozie zyskują szczególną wartość, ponieważ służą przetrwaniu i ujawniają odwrócenie normalnych zasad życia.
5. Podkreśl, że natura pozostaje obojętna wobec cierpienia ludzi, co jeszcze mocniej uwydatnia bezlitosny charakter obozowego świata.