Język wiersza Ocalony jest bardzo prosty, oszczędny i pozbawiony tradycyjnej poetyckiej ozdobności. Różewicz nie opisuje masowej zagłady za pomocą rozbudowanych metafor ani patetycznych obrazów. Przeciwnie, wybiera krótkie zdania, podstawowe słowa i wyliczenia najważniejszych pojęć moralnych. Dzięki temu wypowiedź brzmi surowo, jak świadectwo człowieka, który nie potrafi już mówić dawnym, pięknym językiem o świecie po wojnie. Rzeczywistość zostaje opisana w sposób skrótowy i brutalnie konkretny. Podmiot mówi o zabijaniu człowieka tak, jak zabija się zwierzę, oraz o ciałach ludzi potraktowanych jak rzeczy. Taki język pokazuje odczłowieczenie ofiar i rozpad dawnego porządku moralnego. Szczególnie ważne są wyliczenia przeciwstawnych pojęć: człowiek i zwierzę, miłość i nienawiść, prawda i kłamstwo, piękno i brzydota. Dawniej te słowa porządkowały świat, ale po doświadczeniu zagłady stały się dla podmiotu puste i niepewne. Emocje w wierszu nie są wyrażane bezpośrednio przez krzyk, rozpacz czy rozbudowane opisy cierpienia. Są ukryte w chłodnym tonie, powtórzeniach i prostocie zdań. Właśnie ta powściągliwość działa bardzo mocno, bo pokazuje człowieka po traumie: wyczerpanego, ogołoconego z wiary w język i potrzebującego ponownego nazwania świata. Różewicz sugeruje, że po masowej zagładzie dawny język poezji i moralności jest niewystarczający. Trzeba mówić prosto, surowo i od początku odbudowywać sens pojęć.
1. Zauważ, że język wiersza jest prosty, oszczędny i pozbawiony ozdobności, co odróżnia go od tradycyjnej poezji.
2. Dostrzeż krótkie zdania, wyliczenia i powtórzenia, które nadają wypowiedzi charakter świadectwa po traumie.
3. Zwróć uwagę, że opis zagłady jest brutalnie konkretny i pokazuje odczłowieczenie ofiar.
4. Podkreśl, że przeciwstawne pojęcia moralne zostają w wierszu podważone, ponieważ wojna zniszczyła dawny porządek wartości.
5. Wyjaśnij, że emocje nie są wypowiedziane wprost, lecz ukryte w surowym tonie, chłodzie i poczuciu duchowego rozbicia.