Podmiot wiersza jest kimś, kto opowiada historię Ryfki, ale jednocześnie świadomie nawiązuje do romantycznej tradycji literackiej. Rozpoczyna i kończy utwór słowami z Romantyczności, dlatego można uznać go za narratora znającego dawny język poezji i kultury. Nie powtarza jednak romantycznego wzorca bez zmian. Patrzy na rzeczywistość po doświadczeniu wojny, Zagłady i zniszczenia miasteczka. Jego spojrzenie jest pełne bólu, współczucia i gorzkiej ironii. Widzi samotność żydowskiego dziecka, obojętność albo bezradność ludzi oraz okrucieństwo oprawców. Dostrzega także, że dawne romantyczne obrazy dziewczyny, miasteczka i cudowności nie wystarczają już do opisania świata po Zagładzie. Dlatego miesza styl balladowy z brutalnym językiem wojny. Podmiot patrzy na Ryfkę jak na niewinną ofiarę. Zestawia jej los z losem Chrystusa, przez co nadaje jej cierpieniu wymiar uniwersalny i religijny. Jednocześnie nie upiększa rzeczywistości: pokazuje ruiny, Majdanek, SS-manów, karabiny i salwę. Jest więc narratorem, który widzi świat jako miejsce zniszczone, okrutne i pozbawione dawnego ładu, ale próbuje ocalić pamięć o niewinnej ofierze.
1. Zauważ, że podmiot zna tradycję romantyczną, bo przywołuje słowa z Romantyczności Mickiewicza.
2. Wyjaśnij, że patrzy na świat już po doświadczeniu wojny i Zagłady, dlatego przekształca romantyczny wzorzec ballady.
3. Podkreśl, że jego spojrzenie łączy współczucie dla Ryfki z gorzką świadomością okrucieństwa świata.
4. Zakończ wnioskiem, że podmiot jest świadkiem i narratorem tragedii, który nie upiększa rzeczywistości, lecz chce ocalić pamięć o niewinnym dziecku.