Opinię Czesława Miłosza można uzasadnić tym, że wiersz Budując barykadę pokazuje powstanie warszawskie z perspektywy zwykłych ludzi, podobnie jak Pamiętnik z powstania warszawskiego Mirona Białoszewskiego. Świrszczyńska nie opisuje wielkich dowódców ani podniosłych scen walki, lecz cywilów, którzy pod ostrzałem budują barykadę. Są wśród nich ludzie różnych zawodów i środowisk: knajpiarz, fryzjer, służąca, dozorca, straganiarka, emeryt, aptekarz, krawcowa, tramwajarz i chłopak z poprawczaka. Dzięki temu wiersz staje się świadectwem zbiorowego doświadczenia miasta. Ważne jest także to, że autorka nie idealizuje bohaterów. Powtarza, że wszyscy byli „tchórzami”, czyli po prostu bardzo się bali. Ten lęk nie pomniejsza jednak ich czynu, lecz czyni go bardziej prawdziwym. Bohaterowie nie są pomnikowi ani nadludzcy. Są zwyczajni, słabi, przestraszeni, a mimo to robią coś odważnego. Nikt ich nie zmusza, ale budują barykadę pod ostrzałem. Właśnie dlatego wiersz pokazuje głęboki sens powstańczej odwagi: nie polega ona na braku strachu, lecz na działaniu mimo strachu. Tom Świrszczyńskiej można porównać z Pamiętnikiem Białoszewskiego również dlatego, że oba utwory odchodzą od patetycznej narracji o powstaniu. Zamiast legendy pokazują konkret: ciało, lęk, zmęczenie, przypadkowych ludzi i codzienny wysiłek przetrwania. Prosty język wiersza sprawia, że doświadczenie powstania wydaje się bardzo bezpośrednie i wiarygodne. Świrszczyńska potrafi w kilku krótkich scenach oddać dramat całej wspólnoty. Dlatego słowa Miłosza są uzasadnione. Budując barykadę ma wielką wartość, ponieważ utrwala pamięć o tych, którzy zazwyczaj nie stają się głównymi bohaterami historii: o cywilach, kobietach, robotnikach, rzemieślnikach, osobach z marginesu i zwykłych mieszkańcach miasta. Wiersz pokazuje, że powstanie było nie tylko sprawą żołnierzy, ale także doświadczeniem całej ludności Warszawy.
1. Zauważ, że wiersz Świrszczyńskiej, podobnie jak Pamiętnik z powstania warszawskiego, pokazuje powstanie z perspektywy zwykłych ludzi.
2. Podkreśl, że bohaterami utworu są cywile różnych zawodów i środowisk, a nie wyłącznie żołnierze.
3. Wyjaśnij, że autorka rezygnuje z patosu i pokazuje strach, słabość oraz zwyczajność uczestników wydarzeń.
4. Dostrzeż, że powtarzane określenie „tchórze” nie ośmiesza bohaterów, lecz wydobywa prawdziwy charakter odwagi.
5. Zakończ wnioskiem, że wiersz ma dużą wartość świadectwa, bo zapisuje doświadczenie tych, których historia często pomija.