Powtarzające się sformułowanie „wszystko tchórze” pełni w utworze funkcję przewrotną. Oznacza ludzi wymienionych w wierszu: knajpiarza, kochankę jubilera, fryzjera, służącą, dozorcę, straganiarkę, emeryta, aptekarza, szmuglerkę, krawcową, tramwajarza i chłopaka z poprawczaka. Są to zwykli cywile, a nie zawodowi żołnierze czy pomnikowi bohaterowie. Ich „tchórzostwo” polegało na tym, że bardzo się bali. Bali się ostrzału, śmierci, ran i upadku kolejnych osób niosących materiały na barykadę. Nie byli wolni od lęku i nie udawali nieustraszonych. Jednocześnie powtórzenie „wszystko tchórze” pokazuje prawdziwy sens odwagi. Ci ludzie bali się, ale mimo to działali. Nikt ich nie zmuszał, a jednak zbudowali barykadę pod ostrzałem. Dlatego określenie „tchórze” brzmi ironicznie i paradoksalnie. W rzeczywistości bohaterowie okazują się odważni, bo odwaga nie polega na braku strachu, lecz na pokonaniu go i wykonaniu koniecznego zadania mimo zagrożenia.
1. Zauważ, że „wszystko tchórze” odnosi się do zwykłych mieszkańców miasta, wymienionych w kolejnych wersach.
2. Wyjaśnij, że ich „tchórzostwo” oznacza przede wszystkim naturalny lęk przed ostrzałem, cierpieniem i śmiercią.
3. Podkreśl, że nie są oni przedstawieni jako idealni bohaterowie, lecz jako zwykli, przestraszeni ludzie.
4. Dostrzeż ironię tego sformułowania: mimo że boją się bardzo, nie uciekają i nadal budują barykadę.
5. Zakończ wnioskiem, że powtórzenie pokazuje nowoczesne rozumienie odwagi, mianowicie jako działania mimo strachu.