Sformułowania nadające wypowiedzi osobisty, indywidualny charakter:
1. „Rodzi się jednak zasadnicza wątpliwość”.
2. „czy droga ta prowadzi rzeczywiście do celu”.
3. „nazwijmy to stałym «lamentem» nad światem”.
4. „Jest w tym może dramatyzm ludzkiej niemożności”.
5. „Czy jednak artysta musi proponować jakieś wyjście?”.
6. „Jeśli przyjmiemy, że może on mieć wpływ na kształtowanie się wyobraźni zbiorowej”.
7. „staje się problemem społecznym i w innym planie — także moralnym”.
8. „Różewicz jest moralistą niejako wbrew własnym deklaracjom światopoglądowym”.
9. „Jest to jeden, nie jedyny zresztą, z paradoksów w jego twórczości”.
10. „Co ocalało w poezji powojennej?”.
11. „Prawda najprostsza może być najbardziej przejmująca”.
1. Wypisz te fragmenty, w których autor ujawnia własną ocenę lub wątpliwość.
2. Zwróć uwagę na pytania retoryczne, bo pokazują osobisty tok myślenia autora.
3. Wskaż słowa oceniające, takie jak „zasadnicza wątpliwość”, „dramatyzm”, „paradoks”.
4. Zauważ, że Burkot nie pisze całkowicie neutralnie, a interpretuje poezję Różewicza i pokazuje własne stanowisko.
5. Zakończ wnioskiem, że osobisty charakter wypowiedzi tworzą pytania, oceny, przypuszczenia i sformułowania ujawniające sposób myślenia autora.