1. Różewicz jako poeta, który nie burzy, lecz próbuje budować nową formułę poezji.
2. Budowanie poezji na gruzach dawnych tradycji:
a) antycznej,
b) renesansowej,
c) romantycznej,
d) awangardowej.
3. Świadomość Różewicza, że wojna unieważniła dawne sposoby mówienia o świecie.
4. Niewystarczalność przedwojennych formuł poetyckich po roku 1945.
5. Potrzeba nowego określenia zadań i celów sztuki po doświadczeniu wojny.
6. Brak gotowego programu poetyckiego i konieczność samego poszukiwania.
7. Oryginalność Różewicza polegająca na zachowaniu niezależności bez ogłaszania manifestu.
8. Próba wyznaczenia punktów orientacyjnych w świecie zniszczonym.
9. Wybór nowego materiału poezji:
a) ruiny,
b) śmietnik,
c) ślady rozpadu dawnych całości.
10. Wątpliwość, czy z gruzów można zbudować nową, całościową wizję świata.
11. Niebezpieczeństwo zamknięcia poezji w samym „lamencie” nad zniszczonym światem.
12. Moralny charakter twórczości Różewicza, mimo jego niechęci do prostych deklaracji światopoglądowych.
13. Pytanie poetów powojennych o to, co ocalało po katastrofie wojny.
14. Zestawienie Różewicza z innymi twórcami pokolenia wojennego:
a) Tadeuszem Borowskim,
b) Krzysztofem Kamilem Baczyńskim,
c) Tadeuszem Gajcym.
15. Obraz „krajobrazu po bitwie” jako podstawowa metafora poezji Różewicza.
16. Świat po katastrofie jako rzeczywistość zniszczona, pełna odpadów, gruzów i śladów przemocy.
17. Najważniejsza funkcja poezji Różewicza: świadczyć o rozpadzie świata i szukać możliwości jego moralnego odbudowania.
1. Odtwórz plan zgodnie z kolejnością myśli w komentarzu Burkota.
2. Zacznij od głównej tezy: Różewicz chce budować nową poezję po wojnie.
3. Wskaż, że buduje ją na gruzach dawnych tradycji i dawnych form sztuki.
4. Podkreśl problem najważniejszy: czy po katastrofie wojny można stworzyć nową wizję świata.
5. Zakończ wnioskiem, że poezja Różewicza jest moralnym świadectwem „krajobrazu po bitwie”.