Te same słowa w pierwszym i ostatnim wersie mają zupełnie inne znaczenie, ponieważ pojawiają się w odmiennym kontekście. Na początku wiersza słowa „Słuchaj, dzieweczko! Ona nie słucha…” są przede wszystkim nawiązaniem do Romantyczności Adama Mickiewicza. Przywołują obraz romantycznej dziewczyny, która nie słucha ludzi wokół siebie, bo żyje w świecie własnych uczuć i wizji. Czytelnik może więc początkowo spodziewać się balladowej historii podobnej do romantycznego wzorca. Na końcu te same słowa brzmią już tragicznie. Po opowieści o Ryfce, ruinach miasteczka, śmierci rodziców, cierpieniu Jezusa i egzekucji wiadomo, że dziewczynka „nie słucha” nie dlatego, że jest romantycznie zapatrzona w inny świat, ale dlatego, że została zabita. Powtórzenie zmienia więc sens: z literackiego cytatu staje się znakiem śmierci i milczenia ofiary. Broniewski wykorzystuje tę klamrę kompozycyjną, aby pokazać, że po Zagładzie romantyczne słowa nie mogą już znaczyć tego samego. Dawny motyw dziewczyny z ballady zostaje przeniesiony w rzeczywistość wojny. Na początku cytat otwiera grę z tradycją, a na końcu ujawnia jej dramatyczne przekształcenie. Romantyczna „dzieweczka” staje się żydowskim dzieckiem zamordowanym przez oprawców.
1. Zauważ, że pierwszy wers jest przede wszystkim cytatem i nawiązaniem do Romantyczności Mickiewicza.
2. Wyjaśnij, że na początku słowa te przywołują romantyczny obraz dziewczyny nieobecnej psychicznie, żyjącej w świecie własnych przeżyć.
3. Dostrzeż, że na końcu wiersza te same słowa pojawiają się po scenie egzekucji Ryfki i Jezusa.
4. Podkreśl, że końcowe „ona nie słucha” oznacza już śmierć, milczenie i nieodwracalną zagładę dziecka.
5. Zakończ wnioskiem, że Broniewski pokazuje zmianę sensu romantycznej tradycji po doświadczeniu wojny i Holocaustu.