W obozowej rzeczywistości przedstawionej przez Borowskiego dominują głód, przemoc, ciężka praca, nieustanne zagrożenie śmiercią, selekcje na rampie, transporty ludzi kierowanych do komór gazowych, krematoria oraz rabowanie rzeczy przywiezionych przez deportowanych. Więźniowie funkcjonują w świecie, w którym ludzkie życie zostało całkowicie odarte z godności, a śmierć stała się elementem codziennego porządku. Ważnym elementem tej rzeczywistości jest także przymus uczestniczenia w obozowym mechanizmie: część więźniów rozładowuje transporty, segreguje bagaże i styka się bezpośrednio z losem ludzi skazanych na zagładę. Takie warunki prowadzą do zobojętnienia, osłabienia współczucia i skupienia na własnym przetrwaniu. Więźniowie uczą się myśleć kategoriami praktycznymi: jedzenie, ubranie, odpoczynek, uniknięcie kary. Jednocześnie nie oznacza to całkowitego zaniku emocji. Narrator odczuwa wstrząs, zmęczenie i narastającą odrazę wobec tego, co widzi, ale nawet te reakcje są tłumione przez konieczność dalszego działania. Obóz niszczy więc psychikę człowieka podwójnie: przez stałe obcowanie z przemocą oraz przez zmuszanie ofiar do życia według zasad narzuconych przez zbrodniczy system.
1. Wymień podstawowe realia obozu: głód, wycieńczenie, przemoc, selekcje, transporty, krematoria i grabież mienia deportowanych.
2. Zauważ, że więźniowie żyją w warunkach całkowitego odwrócenia normalnych zasad moralnych i społecznych.
3. Dostrzeż, że stały kontakt ze śmiercią prowadzi do zobojętnienia oraz osłabienia naturalnych reakcji współczucia.
4. Podkreśl, że obóz zmusza więźniów do skupienia się przede wszystkim na przetrwaniu.
5. Wyjaśnij, że psychika więźniów zostaje wyniszczona zarówno przez cierpienie, jak i przez konieczność funkcjonowania wewnątrz nieludzkiego systemu.