Wiersz Termopile polskie ma budowę nieregularną. Nie występuje w nim stały układ sylab, regularne rymy ani tradycyjny rytm. Wersy są różnej długości, często bardzo krótkie, czasem składają się z jednego lub kilku wyrazów. Taki zapis sprawia wrażenie gwałtownego, poszarpanego i urywanego. Podział na wersy nie służy melodyjności, lecz wydobyciu pojedynczych obrazów, słów i brutalnych szczegółów. Wersyfikacja wzmacnia fragmentaryczny charakter świata przedstawionego. Tak jak w wierszu pojawiają się rozbite ciała, głowy, oczy, usta i rany, tak samo rozbita jest forma utworu. Kolejne wersy przypominają krótkie błyski pamięci albo obrazy powracające po traumie. Nie tworzą spokojnej, płynnej opowieści, lecz serię gwałtownych scen. Dzięki takiej budowie Różewicz uzyskuje efekt wstrząsu i niepokoju. Czytelnik zatrzymuje się na każdym obrazie osobno, ponieważ krótkie wersy podkreślają jego drastyczność. Brak regularności odpowiada doświadczeniu wojny, które jest chaotyczne, brutalne i niemożliwe do uporządkowania w tradycyjnej, harmonijnej formie. Wersyfikacja współtworzy więc antyheroiczny i antyestetyczny sens wiersza: wojny nie da się przedstawić jako pięknej, rytmicznej opowieści o chwale.
1. Zauważ, że wiersz nie ma regularnego rytmu, rymów ani stałej liczby sylab w wersach.
2. Dostrzeż, że krótkie, urywane wersy przypominają poszarpane wspomnienia i gwałtowne obrazy wojennej traumy.
3. Podkreśl, że podział na wersy wydobywa pojedyncze słowa oraz drastyczne szczegóły ciała i śmierci.
4. Wyjaśnij, że rozbita forma utworu odpowiada rozbitemu światu przedstawionemu w wierszu.
5. Zakończ wnioskiem, że wersyfikacja wzmacnia efekt niepokoju, brutalności i odrzucenia tradycyjnego, patetycznego mówienia o wojnie.