Demagogiczny polityk – polityk, który dąży do zdobycia poparcia społecznego poprzez schlebianie odbiorcom, składanie efektownych obietnic, posługiwanie się chwytliwymi hasłami oraz wykorzystywanie społecznego niezadowolenia.
Demagogiczne argumenty – argumenty nastawione przede wszystkim na przekonanie odbiorców, a nie na rzetelne przedstawienie rzeczywistości; mogą opierać się na przeinaczaniu faktów, manipulacji, kłamstwie lub oddziaływaniu na emocje.
Demagogiczne hasła – krótkie, efektowne i łatwe do zapamiętania sformułowania, które odpowiadają na oczekiwania odbiorców, lecz upraszczają rzeczywistość albo zawierają obietnice trudne lub niemożliwe do spełnienia.
Demagogiczna propaganda – celowe oddziaływanie na większą grupę odbiorców za pomocą demagogicznych haseł, argumentów i obietnic w celu ukształtowania ich opinii i zachowań zgodnie z interesem nadawcy.
Definicje powinny wynikać z materiału całego rozdziału. Wacław Wilczyński wskazywał m.in. na chwytliwe hasła i obietnice, Barbara Skarga – na kłamstwo, przeinaczanie faktów i insynuacje, a Anna Majcher określa demagogię jako rodzaj manipulacji językowej.