Pigoń przytacza fragment Pana Tadeusza jako przykład potwierdzający jego tezę o sposobie przedstawiania rzeczywistości przez Mickiewicza. Analiza sceny karmienia drobiu pozwala mu pokazać, jak poeta przekształca zwyczajny wiejski obraz w barwną i kunsztowną scenę poetycką.
Cytat pełni funkcję argumentu i materiału do analizy. Dzięki niemu Pigoń nie tylko formułuje opinię o stylu Mickiewicza, ale także pokazuje na konkretnym przykładzie, na czym ten styl polega.