We fragmencie Sofijówki można wskazać następujące cechy poezji oświeceniowej:
Odpowiedź wynika z informacji poprzedzających fragment. Podręcznik podkreśla, że w oświeceniu język literacki miał być jasny, ale jednocześnie wytworny i różnić się od „mowy pospolitej”. Ceniono także dzieła spełniające kryterium „dobrego smaku”, a pisarze chętnie wykorzystywali abstrakcje, metafory personifikujące i peryfrazy. Fragment Trembeckiego realizuje właśnie taki model poetyckiego języka.