We fragmencie Sofijówki można wskazać następujące cechy poezji oświeceniowej:
kunsztowny, starannie ukształtowany język;
wyraźne oddalenie języka poetyckiego od codziennej mowy;
stosowanie wyszukanych określeń, np. „mlekiem płynąca i miodem”;
obecność peryfraz i rozbudowanych sposobów nazywania rzeczywistości;
stosowanie środków poetyckich służących upiększeniu opisywanego świata;
regularność i harmonia wypowiedzi;
idealizacja przedstawianej rzeczywistości – Ukraina zostaje ukazana jako kraina niezwykle żyzna, dostatnia i obfitująca w dobra.
Odpowiedź wynika z informacji poprzedzających fragment. Podręcznik podkreśla, że w oświeceniu język literacki miał być jasny, ale jednocześnie wytworny i różnić się od „mowy pospolitej”. Ceniono także dzieła spełniające kryterium „dobrego smaku”, a pisarze chętnie wykorzystywali abstrakcje, metafory personifikujące i peryfrazy. Fragment Trembeckiego realizuje właśnie taki model poetyckiego języka.