Styl romantyczny charakteryzuje się bogactwem i niejednorodnością środków językowych. W jednym utworze mogą występować obok siebie elementy języka poetyckiego i potocznego oraz wypowiedzi podniosłe i codzienne. Romantycy chętnie korzystają z metafor, porównań, egzotycznego słownictwa, archaizmów oraz eksperymentów językowych.
W pozytywizmie pisarze dążą natomiast do „języka przezroczystego”, czyli takiego, który nie skupia uwagi na sobie, lecz pozwala możliwie dokładnie przedstawić rzeczywistość. Charakterystyczne są szczegółowe opisy oraz indywidualizacja języka bohaterów. Język postaci może ujawniać ich pochodzenie, wykształcenie, środowisko czy osobowość.
Najważniejsza różnica polega więc na tym, że romantycy mocniej eksponują niezwykłość i różnorodność samego języka, natomiast pozytywiści podporządkowują go przede wszystkim realistycznemu przedstawieniu świata i bohaterów.
Oprzyj porównanie na dwóch hasłach z podsumowania rozdziału: romantyzm – „bogactwo elementów językowych i niejednorodność stylistyczna”; pozytywizm – „język przezroczysty”, szczegółowe opisy i indywidualizacja języka bohaterów. Następnie wyjaśnij własnymi słowami, na czym polega ta różnica.