Grzegorz Uzdański naśladuje styl Ignacego Krasickiego. Świadczą o tym:
forma krótkiej, wierszowanej opowieści;
przedstawienie prostej sytuacji fabularnej – ojciec wysyła syna po baranicę, ponieważ spodziewa się nadejścia mrozów;
zwięzła i dynamiczna narracja;
obecność dialogu między bohaterami;
zastosowanie 13-zgłoskowca;
regularne rymy, np. „baranicy – Ogrodnicy”, „prognozy – mrozy”, „ochoty – poty”;
żartobliwy charakter przedstawionej historii;
zakończenie utworu wyrazistą puentą: „Aż ojciec omdlał pierwszy, a syn niezabawem”;
wykorzystanie opowieści o jednostkowym zdarzeniu do ukazania bardziej uniwersalnej ludzkiej postawy – bezrefleksyjnego przywiązania do tradycji.
Istotne jest również zestawienie dawnej formy z elementami współczesności. Bohaterowie zachowują się jak postacie z bajki Krasickiego, ale rozmawiają o „sprawdzaniu prognozy”. Ten anachronizm tworzy efekt komiczny.
Uzdański tworzy pastisz stylu Krasickiego: naśladuje zwięzłość, rymowaną formę, prostą fabułę, komizm i puentę jego bajek, ale wprowadza współczesne elementy. Dzięki temu styl oświeceniowego autora zostaje wykorzystany do żartobliwego przedstawienia współczesnej sytuacji.